Nie dobry, nie zły - po środku.

Wśród zakurzonych książek wzrok wpatrzony

Czy nie błędny?

Przyszłość - jest, ale o niej się nie mówi.

Jak granatowy ptak - rozbija okno i krzyczy do księżyca,

Lecz po co...

Czy to ma sens, pyta błądzący, czy to życie ma jakikolwiek sens,

Czy jest po to by je przeżyć?

Nauka, praca w mozole,

Dziś to ważne, ale jak to będzie nie dziś?

Ucieka w sen; nie ucieczka była wczoraj.

Tak naprawdę to jest mu dobrze, lecz nie chce tego głośno wykrzyczeć.

Ta operacja na świętej trójcy - na dziś, na wczoraj, na jutro,

Czy będzie miała swój apokaliptyczny finał,

Na pytanie odpowiedź zna tylko dociekliwy bocian.

Artysta pragnie znaleźć leśną studnię, prastarą studnię,

W której toni ujrzy słońce. I nie słońce tu najważniejsze jest,

Lecz promieni pęk kluczy w zakamarkach twojej duszy,

Niewolniku własnej głuszy.

Bo okrąg to jak krąg odbiorców, promień odnaleźć można natomiast

W boskim powiewie. Czy osiodłano konie?

Nocna rzeka zdarzeń, płynę i widzę rozbawionego człowieka,

Który budzi mój ukryty wstyd. 

Dzieci krzyczące wśród kamiennych ścian 

I murów osady - globalnej wioski.

Podążam i błądzę wśród spostrzeżeń własnych, 

Cofam wzrok wśród natrętnych spojrzeń. 

Tak, tu żyję, 

Czy można wyzwolić się z przekonania, że ma się ojczyznę?

Rzeczy piękne, rzeczy koszmarne, rzeczy znakomite,

Rzeczy ohydne - czyż to wszystko nie tworzy

Pełni pojmowania świata.

Odejdźmy, zamknijmy lochy przeszłości, stańmy w słońcu

I zanućmy pieśń - odę do tego co trwa, do tego co jest.

Dziś kona, choć nikt tego nie widzi.

Teraźniejszość sczezła w naszej podświadomości,

Odchodzi w mrok.

Nić porozumienia

Nieznane miejsce, lecz bliskie sercu,

Osób coraz więcej, mnogość zapachów i twarzy,

Czekamy, siedzimy, rozmawiamy,

Szukamy momentu nieobecności.

Nagły zryw ludzi, okrzyki - gwar,

Ceremonię zacząć pora...

Miejsce, czas przestają mieć znaczenie,

Nie zważasz wtedy na swoją nietykalność i resztki intymności.

Muzyka kieruje twoją duszą i ciałem.

W rytm jej pulsu odrywasz się od ziemi,

Jak rzadko kiedy jesteś sobą - robisz to na co masz ochotę.

Poznajesz na nowo swoje ciało. 

Bez przerwy podążasz za nowym zachowaniem, 

Idziesz w tłum, szalejesz, 

Po krótkim czasie już suchy raczej nie jesteś...

To jeszcze bardziej podkreśla ten stan.

Momentami chciałbyś pozbyć się zewnętrznego okrycia swej duszy,

Pozostać tylko duchem, 

Poruszać się w rytm dźwięków płynących ze sceny.

Pulsacja ogarnia twój mózg, 

Dodaje masę energii, której część szybko tracisz,

Lecz reszta jest już twoja.

Nie zawsze czujesz się samotny w tłumie,

Gdy jesteś z ludźmi tobie bliskimi, mającymi z tobą

Coś wspólnego - nić porozumienia.

Psy szczęścia

Bawiące się na drodze

Beztroskie, nieskrępowane.

Pochwała teraźniejszości, troski są poza nami.

Słońce, w końcu słońce tu zawitało

I ucieszyło choć na moment.

Szukam drogi środka,

Szukam i odnajdę ją na pewno.

Za oknem daleki szum samochodów,

A pokój ogarnął spokój, gra świateł.

Słońce wdziera się do wnętrza, także mojego...

Ziemia przyjęła,

Niebo płacze,

Krople jak łzy na chodniku,

Zatroskane oczy w metrze,

Biel z czerwienią smutno powiewa.

Szukam czerni, dużo jej ostatnio.

Czym zrównoważyć takie nieszczęście?

Dobrem, czym innym...?

Zacznij już dziś, zacznij od siebie.

W takie dni można zdać sobie sprawę

Co jest najważniejsze w życiu.

Człowiek, relacja międzyludzkie,

Uczucia, emocje. To co w nas drzemie

I często jest ukryte, stłumione,

Wstydliwe i niepopularne.

Tragedia zbliża i łączy.

środa, 14 kwietnia 2010r.

Chłód pomieszczenia, względny ruch,

Koncentracja i relaks ogarniający twoje ciało.

Odpływasz myślami, ale jesteś -

Wsłuchujesz się we własny oddech,

Odprężenie po trudnym dniu.

Na chwilę jesteś w skórze psa.

Próbujesz, doskonalisz, wytrzymujesz,

Stawiasz swój świat na głowie.

Witasz słońce, które już dawno zaszło.

Ruch, odpoczynek - cykl trwa.

Budujesz mosty w przeszłość,

Jest sukces, jest i nagroda.

Wracasz odmieniony, ze świeżym

Spojrzeniem w przyszłość.