Ogród

Ktoś stworzył Cię ogrodnikiem, a może tylko jego uczniem.

Nikt tego nie wie, w przyrody gęstwinie,

Zaadoptowanej dla potrzeb człowieka, szukałeś swego miejsca.

Poznałeś wszystko - krzewy, drzewa, niezwykłe kwiaty.

Stanowiły one dla ciebie przestrzeń, na której istniałeś.

Każdy element ogrodu inaczej czułeś.

Po latach wyjątkowo bliskie stały ci się róże.

Kwiaty niewątpliwie piękne i posiadające swój czar.

Z tego podziwu zapomniałeś o ich kolcach,

Mocno wbijających się w ciało, serce i duszę.

Pracowałeś mimo bólu, wciąż w nieustannym dla nich podziwie.

Wkrótce kolce odpadły, lecz zostawiły rany.

Rany te zrodziły obojętność na oblicze tych pięknych kwiatów,

A ponadto, paradoksalnie, dały ci wewnętrzny spokój.

Włosy lniane zieleni pełne, wokół próżnia - kolorowa pustka

Zapachu alejki, przesycone dziwnymi myślami.

Park królewski wyjątkowo stał się bliski,

Niezaprzeczalnie własny. 

Dzień, jedyny dzień na Ziemi,

Pełen ciepła czerwca, wzruszenia głębokiego, 

Nadziei skrytej w zmianę bezbarwnej sytuacji.

Jazda w świetle

Ciemność pomieszana z jasnością,

Szybkość jasnych i ciemnych cieni.

Do znudzenia powtarzające się afisze, 

Dziesiątki, setki ludzi spotykanych i zapominanych.

Kontury drzew wśród ciemności.

Pojazdy, lampy - światła kontrastujące z mrokiem.

Ukryty ból i zagubienie wśród mknących samochodów.

Obrazy luksusu i szyku.

Droga jest tylko międzyczasem, pomiędzy czymś a czymś,

Podróżą bez czasu do czasu.

Ulice, które przemierzam,

Parki, skwery, zatłoczone miejsca.

Ucieczka od pustego pokoju.

Kilka schodów w dół 

I zanurzam się w tętnicę miasta.

Spojrzenia, gesty, wszystko faluje

Miasto jak olbrzymi zwierz

Oddycha, żyje.

Płyta zamilkła,

Muzyka jest we mnie i poza mną też.