Nocna rzeka zdarzeń, płynę i widzę rozbawionego człowieka,

Który budzi mój ukryty wstyd. 

Dzieci krzyczące wśród kamiennych ścian 

I murów osady - globalnej wioski.

Podążam i błądzę wśród spostrzeżeń własnych, 

Cofam wzrok wśród natrętnych spojrzeń. 

Tak, tu żyję, 

Czy można wyzwolić się z przekonania, że ma się ojczyznę?

Rzeczy piękne, rzeczy koszmarne, rzeczy znakomite,

Rzeczy ohydne - czyż to wszystko nie tworzy

Pełni pojmowania świata.

Odejdźmy, zamknijmy lochy przeszłości, stańmy w słońcu

I zanućmy pieśń - odę do tego co trwa, do tego co jest.

Dziś kona, choć nikt tego nie widzi.

Teraźniejszość sczezła w naszej podświadomości,

Odchodzi w mrok.